İnsanın manevi tekâmülü yolunda varacağı noktayı iyi kestirmesi gerekir. Nasıl ki kuru bir dalda çiçek olduktan sonra belirli bir zaman içinde gelişimini tamamlayıp tatlı ve faydalı bir gıda haline gelebiliyorsa meyve; dışarıdan veya içeriden gelebilecek herhangi bir olumsuzluk ile olgunlaşmadan toprağa da düşebilir. Tatsız ve faydasız bir meyve olarak toprakta yok olup gider. İnsan da olgunluğa eremeden dünya hayatının son bulmasından korkmalı ve yaratılış gayesini idrak edebilmenin yollarını aramalıdır. Ayrıca insan sonlu bir hayatın olmadığını bilmeli, sonsuz bir hayatın kendisine sunulduğunun farkına varmalıdır.
Ahir zamanın şerleri çok fazladır. Şeytan bin bir surete bürünmüş ve her an karşımıza çıkabilmektedir. Günahları bize cazip gösterip herkesin yaptığının normal bir davranış gibi hissettirebilir. Bu da bizim tedricen çürümeye yüz tutmamıza sebep olacaktır. Bu çürüme aile hayatımızı, sosyal çevremizi ve kendimizi olumsuz yönde etkileyecektir.
Manevi tekâmül yolunda aklın bir sınırının olduğunun bilincinde olarak tefekkür etmeli, sorular sormalı; bulduğu cevaplar ışığında manevi yolculuğunda kendisine engel teşkil edecek yaşam tarzından uzak durmalıdır. Doktorun hastasına verdiği perhize sıhhat bulması için nasıl kati olarak uyması gerektiği telkin ediliyorsa manevi sıhhate kavuşma yolunda da kişi kendi perhizine dikkat etmelidir. Kur’an’ı Kerim’in bize bildirdiği salihler ile birlikte olmayı arzu etmeli, onların manevi tesirlerini hayatında hissetmelidir. Bu sayede kişi kötülüklerden uzak durup manevi bir ikmal ile dünya ve ahiretini mamur edecektir.