ANADOLU

Yavuz Bülent BÂKİLER

Ben Anadoluyum... Yıllar yılı susuz kaldım, yıllar yılı aç... Şükrederek, kalktığım sofralarımda Ya soğan ekmek olur, yahut bulamaç. Hastalarım ölüm yataklarında Ne doktor yüzü gördüm, ne ilaç. Zaman zaman nankör çıktı büyütüp okuttuğum, Gölge vermedi çok kere diktiğim ağaç... Devlet denince hep vergi geldi aklıma Jandarma deyince kırbaç... En gümrah ırmaklarım boşuna akıp gitti Üç beş adım ötesinde toprağım vardı kıraç. Gittim, yiğitçe döğüştüm gazâ meydanlarında Ne tak-ı zaferler istedim, ne taç... Savaşta çiğnetmedim hilâli düşmanlara Barışta düştü üstüme gölge gölge haç... Yolsuz, okulsuz köylerim, kasabalarım hâlâ Alın terine muhtaç... Ben Anadoluyum, acılı, mahzun; Bende bitmez tükenmez dert kulaç kulaç...

Niyaz

Kadir Mısıroğlu

​Nedir, küçük bir tohumun kaderi nedir? Kim görebiliyor ona bakınca, Acep bir tohumcuk neye gebedir? Neden sır vermiyor kader insana? ​Rabbim! Kat kat esrar perdesi altında kalan, Her şeyin üstünde sathî ve yalan Bir kabuk aldatıp beşeriyeti; Bir bileği taşının çarkından çıkan, Kıvılcımlar kadar fani, ömürsüz, cılız, Işıklarla avutup gider! ​Üstelik vermişken nice peygamber, Evliya, asfiya meçhulden haber; Kaderin kapısı kilitli hala! Her şeyin derunu gizli bir mahzen! ​Kader lütfederse yaban incirlerine, Kayalar üstünde bir hayat verir. Eğer dilemezse o bir tohumu, Bir tırtıla veya kuşa yedirir; Hem de en münbit toprağın olduğu yerde! ​Çünkü her tohum gebe değildir başka bir ferde, Yalnız kendi nefsini taşır bazısı. Ama öyle yazılmışsa yazısı, Kimi bazen milyonları yüklenir, Ardından neslinin ummanı gelir! ​İnsan da bir tohum, his de fikir de... Eğer bunlar için Rabbim diler de, Engin bir bereket takdir ederse, Neye baliğ olur her biri en son? Kim sığdırabilir bunu idrake? Hiç kimse... Hiç kimse... ​Aciz bir kulun olduğuma bakmayıp Rabbim... Nasıl bir davaya giriştim, aman! Fakat ümit ederim Sahibi-i Kerem olan Senden, Salah-ı hal eyleyip bana ihsan... ​Sonra bütün his ve düşüncelerimi, Şerefli rızan ile kılıp me\'luf ve beraber... Ve içine derç eylediğim kelimelerim Ve kendine dost olarak seçtiğin Büyük Peygamber... Hakkında izhara çalıştığım his ve fikirler, Senden, engin bir ilhama mazhar olsun, dilerim! ​Ve içine derç eylediğim kelimelerin Bi-hudut bereket olsun kaderinde. Onun ümmeti ile birlikte bu fakire de, Öyle bir imanlı teselsül bereketi ver ki; Ardından iman kafileleri Ta ebediyete varsın! ​Rahmeti her şeyi aşmış olan Sen, Kerem sahibi Allah’sın. Lütuf sahibi Allah’sın.

Bu Vatan Kimin?

Orhan Şaik Gökyay

Bu vatan toprağın kara bağrında Sıradağlar gibi duranlarındır, Bir tarih boyunca onun uğrunda Kendini tarihe verenlerindir. Tutuşup kül olan ocaklarından, Şahlanıp köpüren ırmaklarından, Hudutlarda gaza bayraklarından Alnına ışıklar vuranlarındır. Ardına bakmadan yollara düşen, Şimşek gibi çakan, sel gibi coşan, Huduttan hududa yol bulup koşan, Cepheden cepheyi soranlarındır. İleri atılıp sellercesine Göğsünden vurulup tam ercesine, Bir gül bahçesine girercesine Şu kara toprağa girenlerindir. Tarihin dilinden düşmez bu destan, Nehirler gazidir, dağlar kahraman, Her taşı yakut olan bu vatan Can verme sırrına erenlerindir. Gökyay'ım ne yazsan ziyade değil, Bu sevgi bir kuru ifade değil, Sencileyin hasmı rüyada değil, Topun namlusundan görenlerindir.

Anadolu Sevgisi

Abdürrahim KARAKOÇ

Sen bizim dağları bilmezsin gülüm, Hele boz dumanlar çekilsin de gör Her haftası bayram, her günü düğün; Hele yaylalara çıkılsın da gör Bilmezsin ovalar nasıldır bizde; Kağnılar yollarda yoncalar dizde... Saydıklarım damla değil denizde, Hele bir ekinler ekilsin de gör Görmedin sen bizim mavi suları, Karlar eriyince kırar yuları... Köpük olur beyaz, sel olur sarı; Hele taştan taşa dökülsün de gör Sen bizim köyleri görmedin ki hiç.. Yolları toz, çamur, evleri kerpiç O kirli kabukta, o en temiz iç; Hele bir yakından bakılsın da gör Anlamaz bilmezsin sen bizim halkı; Sevgiyi bulasın yakına gel ki.. Kalıplar gerçeği göstermez belki, Gönül perdeleri sökülsün de gör

AKINCILAR

Yahya Kemal BEYATLI

Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik Bin atlı o gün dev gibi bir orduyu yendik Haykırdı, ak tolgalı beylerbeyi "İlerle!" Bir yaz günü geçtik Tuna'dan kafilelerle Şimşek gibi atıldık bir semte yedi koldan Şimşek gibi Türk atlarının geçtiği yoldan Bir gün yine doludizgin atlarımızla Yerden yedi kat arşa kanatlandık o hızla Cennette bu gün gülleri açmış görürüz de Hâlâ o kızıl hâtıra gitmez gözümüzde Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik Bin atlı o gün dev gibi bir orduyu yendik